Miejsce na rozmowę, refleksję i zmianę

Jak to się zaczęło?

Odkąd pamiętam, najbardziej ciekawił mnie człowiek. To, co czuje i dlaczego. Skąd biorą się nasze reakcje, dlaczego jedne relacje dają nam siłę, a inne ranią, co sprawia, że każdy z nas przeżywa świat na swój własny sposób. Zanim jeszcze dowiedziałam się, że istnieje nauka, która zajmuje się tymi pytaniami, ja już je sobie zadawałam.

Potem przyszły książki. Mogłam godzinami czytać o emocjach, o ludzkiej psychice, o tym, co dzieje się w nas i między nami. Im więcej rozumiałam, tym bardziej chciałam wiedzieć.

Dlatego kiedy przyszedł moment wyboru studiów, właściwie nie miałam wątpliwości. Psychologia nie była jedną z opcji do rozważenia. Była naturalną konsekwencją tego, co ciekawiło mnie od zawsze.

Pierwsze spotkania

Na studiach szybko poczułam, że sama teoria mi nie wystarczy. Szukałam miejsc, w których psychologia dzieje się naprawdę: w spotkaniu z drugim człowiekiem. Pracowałam z dziećmi w spektrum autyzmu, odbyłam też staże w Szpitalu Klinicznym im. Józefa Babińskiego w Krakowie: na oddziale psychiatrii ogólnej, oddziale psychoterapii dzieci i młodzieży, oddziale geriatrycznym oraz oddziale dla kobiet.

Każde z tych miejsc uczyło mnie czegoś innego. Ale wszystkie utwierdzały mnie w jednym: to właśnie z ludźmi chcę pracować. Nie z diagnozami i podręcznikowymi opisami, tylko z konkretnym człowiekiem i jego jedyną w swoim rodzaju historią.

Do dziś pamiętam swoją pierwszą pacjentkę, która zmagała się z zaburzeniami lękowymi. Pamiętam, z jaką uwagą przygotowywałam się do każdego naszego spotkania, i radość, kiedy zobaczyłam, że nasza wspólna praca zaczyna przynosić efekty. To był moment, w którym poczułam z całą pewnością, że jestem dokładnie tam, gdzie powinnam być.

Co mnie fascynuje

Psychologia nigdy nie była dla mnie tylko zawodem. To pasja, która z czasem wcale nie słabnie. Od ponad dziesięciu lat stale się rozwijam, uczestniczę w szkoleniach i poszerzam swoją wiedzę, bo człowiek nie przestaje mnie zadziwiać.

Najbliższe jest mi myślenie psychodynamiczne. Fascynuje mnie to, jak doświadczenia z najwcześniejszych lat życia, relacje z opiekunami i nieświadome mechanizmy wpływają na to, kim jesteśmy dzisiaj: jak budujemy związki, jak przeżywamy emocje, jak traktujemy samych siebie. Szczególnie bliski jest mi temat stylów przywiązania. To niezwykłe, jak poczucie bezpieczeństwa z dzieciństwa, albo jego brak, potrafi latami kształtować nasze dorosłe relacje.

Ale najbardziej fascynuje mnie w tym wszystkim możliwość zmiany. Głęboko wierzę, że nawet jeśli ktoś dorastał w trudnym środowisku i doświadczał raniących relacji, nie jest na nie skazany do końca życia. Bezpieczniejszą relację, z samym sobą i z innymi, można zacząć budować w każdym momencie. To przekonanie każdego dnia daje mi motywację do pracy.

Jak pracuję

Od ponad sześciu lat prowadzę konsultacje psychologiczne i pracuję z osobami dorosłymi.

Najważniejsza jest dla mnie relacja. Wierzę, że prawdziwa zmiana zaczyna się tam, gdzie jest bezpieczeństwo i zaufanie. Dlatego zanim zaczniemy cokolwiek „naprawiać", chcę przede wszystkim poznać i zrozumieć Twoją historię. Nie wierzę w gotowe rozwiązania, które pasują każdemu. Wierzę w uważne towarzyszenie drugiemu człowiekowi w jego własnym procesie.

Pracuję integracyjnie. Sercem mojej pracy jest podejście psychodynamiczne, czyli wspólne przyglądanie się temu, co dzieje się pod powierzchnią: nieuświadomionym wzorcom, powtarzającym się scenariuszom, źródłom trudności, które często sięgają głębiej niż to, co widać na pierwszy rzut oka.

Sięgam też po inne metody, zawsze wtedy, kiedy mogą pomóc konkretnej osobie. Techniki poznawczo-behawioralne pozwalają przyjrzeć się myślom i reakcjom, które utrudniają codzienne życie, i krok po kroku je zmieniać. Terapia schematów pomaga zrozumieć, dlaczego pewne bolesne scenariusze powtarzają się mimo naszych najszczerszych starań. Uważność uczy zatrzymania się i łagodniejszego bycia ze sobą. A praca z ciałem przypomina, że emocje mieszkają nie tylko w głowie. Nie zamykam się w jednym nurcie. Sposób pracy dobieram do człowieka, jego potrzeb i jego tempa.

Wiem też, zarówno z doświadczenia zawodowego, jak i osobistego, że proces zmiany nie jest prosty. Wymaga czasu i cierpliwości, bywa niewygodny. Są momenty, w których wydaje się, że nic się nie dzieje albo że to wszystko nie ma sensu. A jednak to często właśnie wtedy zachodzą najważniejsze zmiany. Moją rolą jest być wtedy obok: spokojnie, uważnie i bez oceniania. Wytrzymać razem z Tobą trudne emocje i pamiętać, dokąd zmierzamy, także wtedy, gdy Ty na chwilę stracisz to z oczu.

Chcę, żeby każda osoba, która do mnie trafia, czuła, że może być przy mnie w pełni sobą. Bez maski, bez oceniania, we własnym tempie.

Jeśli czujesz, że to może być dobry moment, żeby zacząć, zapraszam Cię do kontaktu.